Menu Close

ความเป็นจริงไม่ใช่สิ่งที่คิด

               หากต้องนึกย้อนกลับไปในวัยเด็กแล้ว ฉันมีเพียงไม่กี่เรื่องที่ยังคงจำได้อยู่และจำได้ดีแม้เวลาจะผ่านไปนาน20ปี ฉันมีครอบครัวที่สมบูรณ์ เรามีกัน3คนคือ พ่อ แม่ และฉัน เราอาศัยอยู่ในบ้านเช่าหลังหนึ่งในจังหวัดฉะเชิงเทรา บ้านหลังเล็กๆที่โทรมๆแต่อบอุ่นมากมาย ฉันไม่ค่อยเห็นพ่ออยู่บ้าน ฉันอยู่กับแม่2คน ไม่ว่าเดินไปมุมไหนของบ้านฉันก็จะมองเห็นแม่อยู่ในสายตาเสมอ แม่บอกเสมอว่าพ่อออกไปทำงาน นานกว่าจะได้กลับ ฉันจึงได้นอนกับแม่2คนเกือบทุกคน นานๆทีพ่อจะมีโอกาสได้กลับมานอนด้วย

ตอนนั้นแม่ไม่ได้ทำงาน แม่อยู่บ้านเลี้ยงฉันทั้งวัน ฉันยังเด็กนัก แม่มักจะพาเราเดินไปวัดใกล้บ้านเพราะแถวนั้นมีสวนสุขภาพ แม่พาฉันไปวิ่งเล่นที่นั่นเกือบทุกวัน จนทำให้ฉันรู้จักกับคนแถวนั้นเป็นอย่งดีไม่ว่าจะเป็นเด็กรุ่นราวคราวเดียวกันหรือคนแก่ ยาย ย่า ปู่ ตา แถวนั้นฉันรู้จักหมด แล้วพวกเขาก็เอ็นดูฉันเป็นอย่างมาก

เราอยู่กันอย่างสงบสุขมาตลอดจนวันหนึ่งมีใครที่ไหนก็ไม่รู้ขับรถกระบะสีบอนด์มารับเราแม่ลูกและบอกว่าได้เวลาย้ายบ้านแล้ว ในตอนเด็กมันก็รู้สึกตื่นเต้นนะ ได้นั่งรถเที่ยว ได้ไปอยู่ที่ใหม่ๆ แต่ใครจะรู้หละว่าความสนุกเหล่านั้นมันจะทำให้ฉันมีเรื่องกัดกินใจเจ็บมาจนถึงวันนี้

บ้านที่เราย้ายมาอยู่ ไม่ใช่บ้านที่ว่างเปล่านะ แต่เป็นบ้านใครก็ไม่รู้ มีคนอยู่เยอะแยะมากเลยในตอนนั้น มีผู้หญิงที่ดูแล้วน่าจะแก่กว่าแม่ฉัน1คน มีพี่ชายที่มีทั้งโตแล้วแล้วก็ยังเด็กทั้งหมดรวม3คน ทุกคนเข้ามาล้อวงคุยกันทั้งหมด ฉันเองยังเล็กนักเพียง3ขวบกว่าเท่านั้นไม่รู้ประสีประสาอะไรก็ไม่ได้สนใจว่าผู้ใหญ่เขาจะคุยอะไรกัน เดินเล่นไปเรื่อยในบ้าน

บ้านหลังนี้ใหญ่โตกว่าบ้านที่ฉันเคยอยู่มาก มีลำคลองหลังบ้าน หน้าบ้านมีสนามฟุตบอลขนาดใหญ่เลยทีเดียว รอบๆบ้านมีแต่ป่าถัดจากบ้านฉันไปก็เป็นบ้านใครก็ไม่รู้อีก4หลัง อากาศในตอนนั้นฉันยังจำได้ดีว่า ร่มรื่นร่มเย็นมาก เพราะมีแต่ป่า เงาต้นไม้ใหญ่บังแดดที่ร้อนระอุไปได้เกือบหมด สายลมที่พัดออกมาจากป่าก็ทำให้มีลมผ่านเข้าบ้านทั้งวัน มีกลิ่นไอของโคลนและน้ำคลอง บ้านนี้น่าอยู่จริงๆฉันคิดตอนนั้น 

และสิ่งที่ฉันคิดมันก็กลายเป็นเรื่องจริง เมื่อจู่ๆแม่มาบอกว่า บ้านหลังนี้จะเป็นบ้านหลังใหม่ของเรานะ ฉันดีใจมากเพราะที่นี่มันน่าอยู่จริงๆแถมยังมีพี่ๆผู้ชายพวกนั้นเป็นเพื่อนเล่นของฉันด้วย เราอยู่กันเป็นครอบครัวใหญ่โดยที่ฉันยังไม่ค่อยเข้าใจอะไรนัก 

ปรกติตอนเช้าแม่จะออกไปทำงานเพื่อหาเงินเลี้ยงฉัน แล้วกลับเข้าบ้านมาตอนเย็น เป็นแบบนี้อยู่ทุกวัน แต่มีวันหนึ่งที่แม่ไม่กลับมา ฉันนั่งรอแม่ คิดถึงแม่ ทำไมวันนี้แม่กลับบ้านช้าจัง อยากเจอแม่แล้ว ฉันยังไม่คุ้นชินกับคนในครอบครัวใหม่นี้นัก แต่สุดท้ายแล้วแม่ก็ไม่กลับมา เวลาผ่านไปหลายคืนวันแม่ก็ไม่กลับมา เพียงโทรศัพท์มาคุยกับฉันแล้วบอกฉันว่าแม่ออกมาทำงานที่ไกลๆ ฝากฉันไว้ให้บ้านพ่อเลี้ยดูแทนแม่ เดี๋ยววันไหนว่างๆแม่จะกลับมานะ

               เวลาผ่านไปเนิ่นนานฉันก็เริ่มชินและเข้าได้กับคนในครอบครัวใหม่นี้ ยิ่งโตก็ยิ่งเข้าใจว่าการที่แม่จากไปนั้นไม่ใช่เพราะแม่ไปทำงานอย่างเดียว แต่แม่รู้สึกละอายในสิ่งที่เป็นจึงทำให้ไม่สามารถอยู่ด้วยกันต่อไปได้ ครอบครัวใหม่ที่ฉันอาศัยอยู่ด้วย พวกเขาไม่ใช่ญาติแต่เป็นครอบครัวของพ่อก่อนจะมาเจอแม่ แม่มาร่มอาศัยอยู่ในฐานะบ้านเล็กของพ่อ ตอนเด็กๆฉันหวังวันหนึ่งแม่จะกลับมาอยู่กันเป็นครอบครัว3คนอีกครั้ง แต่ยิ่งโตก็ยิ่งเข้าใจว่าความเป็นจริงไม่ใช่สิ่งที่คิดเลย